Wat is de Wmo?

De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) helpt mensen om zo zelfstandig mogelijk te wonen en mee te doen in de samenleving. De wet is bedoeld voor mensen die door bijvoorbeeld een beperking, chronische ziekte, psychische problemen of ouderdom ondersteuning nodig hebben. De gemeente is verantwoordelijk voor de uitvoering van de Wmo en bekijkt welke hulp in een persoonlijke situatie passend is.

Welke ondersteuning valt onder de Wmo?

De ondersteuning verschilt per persoon en per gemeente. Mogelijke vormen van hulp zijn:

• begeleiding bij dagelijkse activiteiten of het aanbrengen van structuur;
• huishoudelijke ondersteuning;
• aanpassingen aan de woning, zoals een douchestoel of een traplift;
• vervoer of een vervoersvoorziening, bijvoorbeeld een scootmobiel;
• dagbesteding of ondersteuning om sociale contacten te onderhouden;
• kortdurend verblijf of ondersteuning voor mantelzorgers;
• opvang en beschermd wonen, wanneer iemand niet zelfstandig kan wonen.

Niet iedereen komt automatisch in aanmerking voor een voorziening. De gemeente onderzoekt wat iemand zelf kan, welke hulp het netwerk kan bieden en of algemene voorzieningen voldoende zijn. Als dat niet genoeg is, kan een individuele maatwerkvoorziening worden overwogen.

Hoe vraag je Wmo-ondersteuning aan?

Een aanvraag begint meestal met een melding bij het Wmo-loket of sociaal wijkteam van de gemeente. Op de website van de gemeente staat hoe je contact kunt opnemen. Je kunt vaak zelf een melding doen, of dit samen met een familielid, mantelzorger of andere ondersteuner doen.

Na de melding bespreekt de gemeente de situatie met je. Dit gesprek wordt ook wel een keukentafelgesprek genoemd. Er wordt gekeken naar je hulpvraag, dagelijkse mogelijkheden, woonsituatie en eventuele ondersteuning die al beschikbaar is. Je mag iemand meenemen naar het gesprek. Je kunt ook gebruikmaken van onafhankelijke cliëntondersteuning; de gemeente moet je hierover informeren.

Na het onderzoek neemt de gemeente een besluit. Daarin staat of je ondersteuning krijgt en, zo ja, welke vorm. Ben je het niet eens met het besluit, dan kun je bezwaar maken. In de brief met het besluit staat hoe je dat doet en binnen welke termijn. De gebruikelijke termijn is zes weken.

Hulp in natura of een persoonsgebonden budget

Een voorziening kan worden geleverd als zorg in natura. De gemeente regelt dan de ondersteuning via een aanbieder. Soms is een persoonsgebonden budget (pgb) mogelijk. Met een pgb regel je de ondersteuning zelf en koop je die in bij een zorgverlener. Daarvoor gelden voorwaarden: je moet bijvoorbeeld kunnen uitleggen waarom een pgb passend is en het budget verantwoord kunnen beheren.

Eigen bijdrage voor Wmo-hulp

Voor sommige Wmo-voorzieningen geldt een eigen bijdrage. De hoogte en regels kunnen afhangen van het soort ondersteuning en de persoonlijke situatie. Het Centraal Administratie Kantoor (CAK) verzorgt de vaststelling en inning van veel Wmo-bijdragen. Vraag bij de gemeente of het CAK na welke regels op jouw situatie van toepassing zijn.

Wmo, zorgverzekering en Wlz

Niet alle zorg valt onder de Wmo. Verpleging en persoonlijke verzorging thuis vallen vaak onder de zorgverzekering. Voor langdurige, intensieve zorg kan de Wet langdurige zorg (Wlz) gelden. Ondersteuning voor kinderen en jongeren valt soms onder de Jeugdwet. Welke regeling van toepassing is, hangt af van de hulpvraag. De gemeente, zorgverzekeraar of het CIZ kan uitleg geven over de juiste route.

Waar kun je terecht?

Voor informatie over Wmo-ondersteuning kun je contact opnemen met het Wmo-loket of sociaal wijkteam van je gemeente. Beschrijf zo duidelijk mogelijk waar je in het dagelijks leven tegenaan loopt en welke hulp je nodig hebt. De gemeente kan vervolgens samen met jou onderzoeken welke ondersteuning passend is.